تولد یک شاعر...

کمتر از یک ماه پیش بود که شاعر " درکوچه باغ های نیشابور" جلای وطن کرد.

چرا که دیگر طاقت خیلی چیزها را نداشت مجبور شد اسباب اثاثیه‌اش را جمع کند و به رفتنی تن بدهد که یک عمر از آن گریزان بود.
دکترمحمدرضا شفیعی کدکنی، شاعر و پژوهشگر برجسته، تهران را به مقصد آمریکا ترک کرد تا فصل تازه‌ای را در آغاز دهه هفتم زندگی‌اش پیش بگیرد، اما تردیدی وجود ندارد که صندلی او، سال‌ها در دانشگاه تهران خالی خواهد بود و دانشجویان حسرت روزهایی را خواهند خورد که مثل برق از کنارشان گذشته است. شکی نیست که شفیعی کدکنی برای جامعه فرهنگی ایران ارزشمندتر از تصور خیلی‌ها بود؛ هرچند هیچ عکاس و خبرنگاری در فرودگاه حاضر نبود تا رفتن همیشگی او را به تصویر بکشد و کسی غیر از خانواده‌اش برای بدرقه او نرفته بود. خبر رفتن شفیعی کدکنی به آن سوی آب‌ها زمستان گذشته دهان به دهان چرخید، اما کسی آن را جدی نگرفت. استاد در یکی از کلاس‌های درسش قصد خود برای عزیمت به خارج از کشور را مطرح می‌کند و از دانشجویان می‌خواهد تا کارهای نیمه تمامی را که به او مربوط می‌شود، انجام دهند. آن روزها یکی از دانشجویان حاضر در آن کلاس خبر را با خبرنگار یکی از روزنامه‌ها مطرح می‌کند و نگران اتفاقی است که قرار است شکل بگیرد. رفتن شفیعی کدکنی آن روزها برای اولین بار در یکی از وبلاگ‌ها منتشر شد، ولی کسی آن را جدی نگرفت. رسانه‌ها از یک طرف اصل خبر را شایعه نویسنده وبلاگ می‌دانستند از طرفی دیگر نمی‌توانستند به راحتی از کنارش بگذرند. حتی همین اواخر یکی از نشریات تقریبا زرد یک بار دیگر به قول خودش به آن شایعه دامن زد و یادآور شد که خوشبختانه خبر تنها در حد شایعه باقی مانده است. همه چیز همین‌گونه گذشت تا یکی از روزهای شهریورماه فیض شریفی شاعر و منتقد شیرازی و از دوستان چهره بلند آوازه ادبیات ایران یک بار دیگر خبر رفتن شفیعی کدکنی را برای نویسنده همان وبلاگ تشریح کرد. انگار شفیعی کدکنی با تلفن از دوستانش خداحافظی می‌کرد. به هرحال آنقدر دست روی دست گذاشتیم و منتظر ماندیم تا بالاخره اتفاقی که نباید افتاد و شفیعی کدکنی به دعوت دانشگاه پریستون ترجیح داد زندگی‌اش را در آمریکا ادامه بدهد و در همان جا به تدریس بپردازد. او اولین استاد برجسته‌ای نیست که رفتن را به ماندن ترجیح داد؛ اما تا این لحظه آخرین نفر از نسل طلایی اساتید ایرانی است که بیشتر از این ماندن را تاب نیاورد. شاید هم از مهم‌ترین استاد دانشگاه‌های ایران به شمار بیاید که تاکنون ترک وطن کرده است. شفیعی کدکنی آخرین لحظات تهران را با دوستان قدیمی‌اش مرتضی کاخی و محمد رضا حکیمی و خانواده‌اش گذراند. ظاهرا دعوت دانشگاه پریستون یکساله است، ولی چون استاد گرین کارت دارد قصد کرده سال‌های بیشتری را در آمریکا بگذراند. جامعه دانشگاهی ایران یکی از علمی‌ترین چهره‌هایش را از دست داد. برای آنهایی که مثل مرتضی کاخی یک عمر را با شفیعی گذراندند این روزها، به تلخی زیتون‌های رودبار می‌گذرد. حتما اینک که دانشگاه‌ها پس از تعطیلات تابستانی کار خود را شروع کرده اند روزهای تلخ دانشجویان دانشگاه تهران هم که ناگهان با صندلی خالی استادی روبه‌رو شده اند که یکسال و اندی پیش بارها روی آن نشسته بود و خداحافظی قیصر را اشک ریخته بود آغاز شده است. مهرماه امسال خیلی‌ها تنها می‌ایستند و زمزمه می‌کنند:


 

به کجا چنین شتابان ؟
 به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر !‌ اما تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
 برسان سلام ما را!

پ.ن1:

این هم شعر دیگری از استاد:

« پیش از شما 

 به سان شما

بیشمارها 

 با تار عنکبوت

نوشتند روی باد

 کین دولت خجستهٔ جاوید زنده باد».

پ.ن٢: 

امروز سالروز تولد استاد است...قلب

 

 

/ 156 نظر / 2 بازدید
نمایش نظرات قبلی
تاتا

حقمون انگار[ناراحت]

تاتا

حقمون انگار[ناراحت]

تاتا

حقمون انگار[ناراحت]

مریم

سلام! از 19 مهر هی دارم به استاد تبریک میگماااااااااا! خوب امید خان آخه یه پست جدیدی/ یه خبری/ یه نظری/ پس کجایید شما؟! اصلا یادم نمیاد اینجا این همه وقت به روز نشده باشه! امیدوارم خوب باشین[گل]

شیرین

آپ نميكنيد يگانه ترين اميد پرشين بلاگ...[لبخند]

فاطمه

کججججججججججججججاااااااااااااااااااائئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئی؟

یلدا

[گل][لبخند][گل]

نوستالوژی

سلام دکتر امید...امیدوارم در صحت و سلامتی کامل به سر ببرین هو[پلک][گل]